[amdavadis4ever] લાલો લાભ વિ ના શા માટે લોટે? (એક વ ાતની સૌ વાત)

 

Please use http://translate.google.com/ to translate this article to Language of your choice. લાલો લાભ વિના શા માટે લોટે? એક વાતની સો વાત : દીપક સોલિયા ક્રિકેટ, ફિલ્મો અને મોદી, આ છે ભારતીયોના રસના મુખ્ય ત્રણ વિષયો. ત્રણેય ઘણો ઉન્માદ જગાવી શકે છે. આ તો ભારતની વાત થઈ. બાકી વિશ્વના પ્રત્યેક દેશના પોતપોતાના આવા પ્રિય ક્ષેત્રો હોવાનાં જ. ભારત જેમ ક્રિકેટપ્રેમી છે એમ બ્રાઝિલ ફૂટબોલ ઘેલું છે. આપણે ત્યાં કોમવાદનો મામલો ખૂબ સંવેદનશીલ છે એમ અમેરિકામાં રંગભેદનો મામલો લોકોને બહુ સ્પર્શે. રહી ફિલ્મો. એ તો લગભગ આખી દુનિયાને સ્પર્શે, ખૂબ સ્પર્શે. આમાં ખોટું કશું નથી. વાસ્તવિક જીવન મોટે ભાગે સપાટ હોય છે અથવા તો દુઃખોથી ભરેલું હોય છે. આવામાં, થોડો સમય ફિલ્મોમાં કે એકાદ સ્પોર્ટસમાં કે રાજકીય ચર્ચાઓમાં ડૂબવાની મોજ લેવાનું મન થવું સહન છે. જેમ બાળકોનું મન રોકાયેલું રહે એ માટે રમકડાં ઉપયોગી છે એ જ રીતે આપણે મોટેરાંઓ કંટાળાથી બચવા માટે ક્રિકેટ-ફિલ્મો-મોદીનાં રમકડાંથી રમવાનું પસંદ કરીએ છીએ. માણસ મોટો થઈ જાય તો પણ, રમકડાં તો એને જોઈએ. જીવનમાં આમ પણ બીજું છે શું? જન્મવાનું,મોટાં થવાનું, પ્રેમમાં પડવાનું કે વગર પ્રેમે પરણી જવાનું, સંતાનો પેદા કરવાનાં, એમને પોષવાનાં-ઉછેરવાનાં, પૈસા કમાવાનું,ઘર ચલાવવાનું અને બુઢાપામાં ચિમળાઈને છેવટે વિદાય લેવાની. આવાં બીબાંઢાળ જીવનની કંટાળાજનક ઘરેડમાં ક્રિકેટની કોઈ સનસનાટીભરી મેચ કે માતબર ફિલ્મ કે મોદીવિષયક જબ્બર ચર્ચાને લીધે છોડો રંગ ઉમેરાય, ઉમંગ ઉમેરાય તો શું એ કોઈ અપરાધ છે?  મૂળ મામલો છે વ્યક્તિત્વનો. સાદી વાત છે. જ્યાં વ્યક્તિ છે,ત્યાં વ્યક્તિત્વ હોવાનું જ. પ્રત્યેક વ્યક્તિનાં શરીર અને મન દુનિયાની અન્ય તમામ વ્યક્તિથી જુદાં હોવાનાં જ. કોઈ એક માણસ એવું કહે કે મને ભીંડાં કરતાં રિંગણા વધુ ભાવે, મને ફૂટબોલ કરતાં ક્રિકેટ વધુ ગમે, મને કંગના કરતાં દીપિકા વધુ ગમે... તો ઠીક છે,બરાબર છે. વ્યક્તિની પોતાની આગવી પસંદગીઓ હોવાની. એ જ રીતે માણસની આગવી ખૂબીઓ પણ હોવાની અને ખામીઓ પણ હોવાની... આ બધુ વ્યક્તિત્વનો હિસ્સો છે અને માણસ ગમે તેટલો મોટો બની જાય, એ સૃષ્ટિનું રહસ્ય પામી જાય, ઈશ્વર સાથે એની ભાઈબંધી થઈ જાય કે અમેરિકાનો એ પ્રમુખ બની જાય તો પણ એનું વિશિષ્ટ વ્યક્તિત્વ તો રહેવાનું જ. સહજ વ્યક્તિત્વ સહજભાવે ઉજવવાની ચીજ છે. હવે સહેજ ઊંડા ઊતરીએ. અસલી વ્યક્તિત્વના આધારે આપણી અંદર એક 'નકલી હું' રચાતો હોય છે. આ 'નકલી હું' શું છે? એ આપણા વ્યક્તિત્વ વિશેની આપણી ધારણા છે, કલ્પના છે. એ કલ્પનાની ઘણી વિગતો સાચી પણ હોય છે. જેમ કે, મને રંગીન ડિઝાઈન ધરાવતાં શર્ટ કરતાં સાદું સફેદ શર્ટ પહેરવું વધુ ગમતું હોય તો એ મારા વ્યક્તિત્વની એક સચ્ચાઈ છે અને મારો 'નકલી હું' પણ ખોંખારીને એ જ વાત કહે, 'બોસ, આપણને તો સફેદ શર્ટ જ ગમે.' આ જે ખોંખારો છે એ વ્યક્તિત્વને અને 'નકલી હું'ને નોખા તારવતું માર્કર છે. અસલી વ્યક્તિત્વ કૂલ હોય છે. સફેદ શર્ટ ગમે છે તો ગમે છે. એ માથાકૂટનો મુદ્દો જ નથી,પણ 'નકલી હું' શર્ટના રંગમાંથી પણ માથાકટ પેદા કરી શકે. કોઈ રંગીન શર્ટનું આશિક હોય એની સાથે એ લડી પણ શકે, એમ કહીને કે, રંગીન શર્ટ તે કંઈ ઔપહેરાતું હશે? 'નકલી હું'નું મુખ્ય લક્ષણ છે, બેચેની. 'નકલી હું'ને સતત એવો ડર લાગતો હોય છે કે કોઈ મને તોડી પાડશે તો? હું એક કલ્પના છું એવી સચ્ચાઈને માણસ જાણી જશે તો? 'નકલી હું'ને સતત પોતાની (છબિની) મહાનતા જાળવી રાખવાની ફિકર હોય છે. આવામાં, સવાલ એ થાય કે હાલમાં આપણે જે ભારત-પાકિસ્તાન કે ભારત-બાંગ્લાદેશ કે ભારત - ઓસ્ટ્રેલિયા કે ભારત-વેસ્ટઈન્ડિઝની ટી૨૦ વર્લ્ડકપની મેચ જોઈ ત્યારે ભારતની જીત માટેની આપણી જે તીવ્ર ઝંખના હતી એ શું ફક્ત 'નકલી હું'ના ઉધામા જ હતા? ભારત જીતે ત્યારે મજા આવે અને ભારત હારી જાય ત્યારે દુઃખ થાય એ શું 'પાપ' છે?      ક્રિકેટની મેચમાં મૂળ મજા જ ઝંખનાની છે. આપણી ટીમ જીતે એવું દિલોજાનથી ઝંખ્યા વિના મેચ જોવામાં શી મજા? ઈવન,સમગ્ર જીવનની વાત કરીએ તો પણ સુખ અને સફળતાની ઝંખના વિનાનું જીવન જીવવામાં શી મજા? છતાં, 'ગીતા' કહે છે કે સુખ-દુઃખ મનમાં ન આણવું, કર્મ કરવું અને ફળમાં રસ ન લેવો. માત્ર 'ગીતા' જ નહીં, જગતનો કોઈ પણ ધર્મ જ્યારે એવું કહેતો હોય કે સુખથી છકી ન જવું અને દુઃખથી હતાશ ન થવું, ત્યારે ધાર્મિક ઉપદેશોને નતમસ્તકે સ્વીકારી લેવામાં મજા નથી. શાસ્ત્રવચન સામે પણ સવાલો ઉઠવા જ જોઈએ. અસલમાં, શક્ય તેટલી શંકાઓ ઉઠાવ્યા પછી જે ઉપદેશને આપણે પચાવીએ એ આપણને વધુ ફળે. માટે 'ફળ' વિશે થોડી વિચારણા કરવા જેવી ખરી. ખાસ તો, 'ફળની ઝંખના'અને 'નકલી હું'નું સમીકરણ સ્પષ્ટ રીતે સમજવું રહ્યું. શું ફળની લાલસા ફક્ત 'નકલી હું'ને જ હોય છે? માણસનું અસલી વ્યક્તિત્વ પોતે પણ શું સતત જીત માટે નથી મથતું? આપણી સહેજ પણ જાણ વિના આપણું શરીર આપણી અંદર ('ખદબદી')રહેલા જીવાણુઓને હરાવવા માટે ચોવીસે કલાક ઝઝુમતું હોય છે. આ ખેલમાં શરીર જીતતું રહે ત્યાં સુધી આપણે જીવીએ છીએ અને શરીર જ્યારે જીવાણુ સામે હારી જાય કે અકસ્માતમાં તૂટીફૂટી જાય કે રક્તવાહની બ્લોક થતાં હૃદય બંધ પડી જાય ત્યારે આપણે મરી જઈએ છીએ. મોતની એ પળ સુધી શરીર સતત મોત સામે લડવાનો જુસ્સો ગુમાવતું નથી. શરીર માટે તો આખું જીવન પોતે જ મોત સામેની એક અવિરત મેચ છે. આ એક એવી મેચ છે, જેમાં જીત છે, તો જીવન છે.   ટૂંકમાં, અસ્તિત્વના સંઘર્ષમાં જીત માટે ઝઝૂમવું એ જીવમાત્રની પાયાની વૃત્તિ છે. તો પછી, 'ગીતા' હાર-જીતના મામલે નિર્લેપ રહેવાની વાત શા માટે કરે છે?એટલું કહી દઉં કે 'ગીતા'ની વાત મને સાચી લાગે છે, પણ એ વાત સાચી શા માટે છે એ સમજવા માટે, ઉપદેશને સારી રીતે પચાવવા માટે સવાલો ઉઠાવવા જરૂરી છે. માટે આ સવાલ ઉઠાવ્યો છે કે પરિણામની ચિંતા વિના મેચમાં મજા આવે ખરી? જીતની આશા વિના માણસને ઝઝૂમવાની મજા આવી શકે ખરી?વિચારજો...

__._,_.___

---

Posted by: Bhupendra Jesrani <jesranibd@yahoo.co.in>

---

Reply via web post

•

Reply to sender

•

Reply to group

•

Start a New Topic

•

Messages in this topic (1)

---

Have you tried the highest rated email app?

With 4.5 stars in iTunes, the Yahoo Mail app is the highest rated email app on the market. What are you waiting for? The Yahoo Mail app is fast, beautiful and intuitive. Try it today!

---

World&#39;s Best forwarded emails...

Spread a word to join amdavadis4ever-subscribe@yahoogroups.com

To translate the posted material into your native/regional language,
please visit http://translate.google.com/

Like us on facebook: amdavadi amdavadi

Visit Your Group

• New Members 76

• Privacy • Unsubscribe • Terms of Use

.

__,_._,___