[amdavadis4ever] શમણાંની મોસમ - Gujarati (Posted by B D Jesrani)

 

Please use http://translate.google.com/ to translate this article to Language of your choice. તું સુખી થજે શમણાંની મોસમ : દેવેન્દ્ર પટેલ બપોરના બે થયા છે. "હા, હવે જ ટપાલીને આવવાનો વખત થયો છે. પેલી નિશાળમાં બપોરની રિસેસ પડવાનો બેલ વાગ્યા પહેલાં એ કદી નથી આવતો. છોકરાં છૂટયાંનો અવાજ આવે છે, એવે જ સમયે ટપાલીનો પગરવ ઘણીવાર સંભળાય છે." એમ વિચારીને સુહાગી ઘરમાં બેઠાં બેઠાં જ બહાર નજર નાખી રહે છે. ફળિયાની બહાર છેક દૂર દૂર સુધી એ લાંબી દૃષ્ટિથી જોઈ રહે છે. એવામાં સામે જ સહેજ ખોડંગાતું ચાલતો ટપાલી કાગળની થપ્પી લઈ ફળિયામાં પ્રવેશતો જોઈ સુહાગીની આંખોમાં ચમક આવી જાય છે : "હા... એ આવ્યો." ઘરમાં ને ઘરમાં જ એ ઊભી થઈ જતાં છેક બારણા સુધી પહોંચી જાય છે. ટપાલી છેક નજીક આવે છે પણ બાજુનાં જ ઘેર એક કાગળ નાખી તે પાછો ફરી જાય છે... જતાં જતાં તે થંભી જાય છે અને એક નજર સુહાગી તરફ નાખી લેતાં તે સહાનુભૂતિભર્યા સ્વરે કહે છે : "ભાભી...! આજે તમારો કોઈ જ કાગળ નથી." અને પ્રત્યેક પગ મણમણ વજનના થઈ જતાં સુહાગી ખૂંભીને અઢેલીને જ ફસડાઈ પડે છે : "અરે રે...! મારું નસીબ જ..." બેઠાં બેઠાં જ એણે ઘરનું બારણું ધકેલીને બંધ કરી દીધું અને ત્યાં જ ભોંય પર તે આડી થઈ ગઈ. નાનકડા અંધારિયા ઘરમાં સુહાગીનાં ડૂસકાં ઊઠયાં અને અંદર જ શમી ગયાં. થોડી વાર બાદ સ્વસ્થ થતાં એ ઊઠી. ખૂણામાં પડેલી પતરાંની એક જૂની પેટી ખોલતાં અંદરથી એક પુસ્તક બહાર કાઢયું. પાછળની બારીમાંથી આવતા પ્રકાશ પાસે જઈ એણે એ પુસ્તક ખોલ્યું અને અંદરથી એક જૂની તસવીર સરી પડી. સુહાગીએ ત્વરાથી તસવીર ઉઠાવી લીધી. પોતાની આંખો એના પર સ્થિર કરી એનું હૈયું જાણે કે પોકારી રહ્યું હતું : "રે... ધીરજ ! તું કયાં છે અત્યારે ? બોલ... ધીરજ... બોલ, બોલતો કેમ નથી. મારો આર્તનાદ તને સંભળાતો નથી ? હું તારી પત્ની છું ધીરજ, તું મારો પતિ છે, ભરથાર છે, સ્વામી છે. હું તો ગામડાની સ્ત્રી... તું ચાહે ગમે તેટલી ઠોકરો મારે પણ હું તો તારી છું ને તારી જ રહેવાની છું, બોલ, ધીરજ બોલ..." વળી સુહાગીને કાંઈક યાદ આવી ગયું : "યાદ છે ધીરજ... તું શહેરમાં ભણતો... હું અહીં દૂર ગામડે રહેતી. આપણે કંુવારાં હતાં પણ વિવાહ કરેલો હતો... એક વાર તેં જ પત્ર લખેલો... જો... આ છે એ તારો પ્રથમ પત્ર !" અને સુહાગીએ પુસ્તકની બેવડમાં ગોપાવેલો પત્ર બહાર કાઢયો. "અને ધીરજ... પછી મેં તને જવાબ લખેલો, મારા અક્ષરો પર તું વારી ગયો હતો. તમે લખ્યું હતું કે, સુહાગી, મોતીના દાણા જેવા અક્ષરો પાડનાર તારા સુકોમળ હાથને સ્પર્શવા હું આતુર છું... અને... અને... હું તો એ વાંચીને લજાઈ મરી હતી." પછી મેં એકવાર લખેલું- "ધીરજ ! મારા સ્વામી, મારા ભરથાર..." ત્યારે તમે જવાબ આપેલો : "સુહાગી... આવા પ્રેમઘેલા શબ્દો જે હોઠમાંથી નીકળે છે એ હોઠને ચૂમી લેવા હું તલસું છું." સુહાગીએ એ પુસ્તક એકાએક બંધ કરી દીધું અને તે બોલી ઊઠી : "ધી...ર...જ ! હું આ રહી તારી સુહાગી. તારે મારા હાથનો સ્પર્શ કરવો હતોને - આ રહ્યા તે હાથ... તારે મારા હોઠ ચૂમવા હતા ને... આ રહ્યા તે હોઠ." થોડીવાર સુધી શાંતિ પથરાઈ. નીચે પડી ગયેલાં પુસ્તક તરફ નજર ફેંકતાં સુહાગી બોલી : "બોલ... હવે કેમ બોલતો નથી...? કેમ ખચકાય છે...? હું જાણું છું ધીરજ... મારા મોં પરના શીતળના ડાઘ તને અકળાવે છે, ખરું ને ? મારું સ્વરૂપ છિનવાઈ ગયું છે એ તને નથી ગમતું ખરું ને ? મારી પાસે આવતાં પણ તું નાનપ અનુભવે છે, ખરું ને ?" ફરી ઘરમાં શાંતિ પથરાઈ. અને સુહાગીનું મન જાણે કે એને જ જવાબ આપી રહ્યું : "રે... ગાંડી ! તારો ધીરજ ચાલ્યો ગયો છે. પરદેશ ગયો છે. અમેરિકા... છેક દૂર, હવે એ તારા હાથમાં નથી... એ તને કદી મળવાનો નથી અને મળે પણ કેવી રીતે ? અમેરિકાનાં જીવન વિષે તેં કદી જાણ્યું નથી ? ચમક-દમકવાળો એ દેશ છે... ઝાકઝમાળવાળો એ દેશ છે. દેહની કિંમત એક ડોલરથી વધુ નથી... લોભાયેલી-લલચાવતી ગોરી પરીઓની મહીં તારો ધીરજ ક્યાંય... એટલો તો ડૂબી ગયો હશે કે સુહાગી નામની એને પત્ની છે એ વાત એને યાદ પણ નહીં હોય." "ઓ... હ !" સુહાગી સ્વંય કાંપી ઊઠી. "એ... તને ભૂલી ગયો છે... અને હવે તું પણ ભૂલી જા એને..." સુહાગીનું અંતર અંદર અંદર સવાલ-જવાબ કરી રહ્યું હતું. "પણ... હું ભૂલી કેવી રીતે શકું... મારાથી તો દુઃખની આ એક પળ જતી નથી. મને ખાવા ન મળે તો નિભાવી લઉં, પીવા પાણી ન મળે તોય ચલાઉ લઉં. મારાં મા-બાપ મને ત્યજી દે તો પણ ચલાવી લઉં... પણ... પણ... પતિ વિના તે જીવન કેમ જાય...?" "તે... તો..." "તો... શું ?" "જીવન ટૂંકાવી દે." અને સુહાગીની આંખોમાં ફરી ચમક આવી : "હા... એ રસ્તો ઠીક છે... એથી તો પતિના વિરહનો પ્રશ્ન જ નહીં રહે અને ધીરજના માર્ગમાંથી જ હું નીકળી જાઉં..." એમ વિચારતાં સુહાગીએ નીચે પડેલું પુસ્તક ઉઠાવી લીધું અને ઝડપથી પતરાંની પેટીમાં મૂકી દીધું. બરાબર એ જ સમયે એનું બંધ બારણું ખટખટયું. "કો...ણ ?" "એ તો હું... બારણું ઉઘાડો ભાભી." સ્વર પરિચિત લાગતાં સુહાગીએ ચહેરા પર સ્વસ્થતા ધારણ કરતાં બારણું ખોલ્યું તો સામે નાનકડી લીલા ઊભી હતી. "કેમ લીલાબહેન ?" સુહાગી બોલી ઊઠી. "ભાભી... ભાભી... એક વાત કહું ?" "હા... કહોને !" "અમેરિકાથી તાર આવ્યો છે... ધીરજભાઈ કાલે અહીં આવે છે." "હેં !" સુહાગીના ચહેરા પર એકદમ નૂર આવી ગયું પણ બીજી જ ક્ષણે એ તેજ ક્યાંય અલોપ થઈ ગયું. એ ઝડપથી વિચારી રહી : "...તો તો... મારે... મારે..." "શું બોલ્યાં ભાભી ?" "કાંઈ નહીં, કાંઈ નહીં... તમે તમારે જાવ !" કહેતાં સુહાગીએ લીલાને વિદાય કરી બારણું બંધ કરી દીધું. એ બારણનું બંધ જ રહ્યું. બપોરે. સાંજે. રાત્રે. મધરાતે. સવારે. અને છેક બીજા દિવસે, બપોરે ફરી એકવાર બારણું ખખડી રહ્યું. ખૂબ ખખડયું પણ જવાબ મળ્યો નહીં. છેવટે તોડીને ખોલવામાં આવ્યું તારે સુહાગીનો દેહ દોરડા પર લટકતો હતો. નીચે એક ચિઠ્ઠી પડી હતી. ચિઠ્ઠીમાં લખ્યું હતું : "પ્રિય ધીરજ ! તારો માર્ગ મોકળો કરી આપવા હું સ્વેચ્છાએ પ્રાણત્યાગ કરું છું તને પસંદ હોય એ સ્ત્રી સાથે પરણીને સુખી થજે. તું જો,મારો ડાઘવાળો ચહેરો હવે નિર્જીવ છે, એને જલાવી દેજે... તારી નજર સામેથી હટાવી લે એને. -તારી સુહાગી." ચિઠ્ઠી વાંચનાર આદમી ખુદ ધીરજ હતો. પણ ધીરજનો ચહેરો ભારે કદરૂપો હતો. એસિડથી બળેલો હતો. ફેક્ટરીમાં થયેલા અકસ્માત બાદ એની આ અવદશા થઈ હતી અને ત્યારબાદ એને અમેરિકાનાં સ્ત્રી અને પુરુષ મિત્રોએ સહાનુભૂતિના બે-ચાર શબ્દો કહી, ત્યજી દીધો હતો. પત્નીના ચહેરા કરતાંયે એનો ચહેરો આજે વધુ કદરૂપો હતો. સુહાગી નિર્જીવ છતાં નિર્મળ હાસ્ય વેરતી ધીરજ તરફ જોઈ રહી હતી અને ધીરજ જીવિત છતાં નિર્જીવ આંખે સુહાગીને જોઈ રહ્યો હતો.

__._,_.___

---

Posted by: imamdavadi@ymail.com

---

Reply via web post

•

Reply to sender

•

Reply to group

•

Start a New Topic

•

Messages in this topic (3)

World's Best forwarded emails...

Spread a word to join amdavadis4ever-subscribe@yahoogroups.com

To translate the posted material into your native/regional language,
please visit http://translate.google.com/

Like us on facebook: amdavadi amdavadi

Visit Your Group

• New Members 84

• Privacy • Unsubscribe • Terms of Use

.

__,_._,___