[amdavadis4ever] વાર્તા મેળો - Gujarati (Posted by B D jesrani)

 

Please use http://translate.google.com/ to translate this article to Language of your choice. પ્રેમ હંમેશાં 'બેદાગ' હોય છે વાર્તા મેળો : પ્રદીપ પંડયા રવિન્દ્ર છેલ્લા એક કલાકથી રૂપાલીની રાહ જોતો ગાર્ડનમાં બેઠો હતો. સામે રમતાં બાળકોને જોઈને શરૂઆતમાં મઝા આવી પણ હવે કંટાળો આવતો હતો. તેણે ફરીથી ગાર્ડનના દરવાજા તરફ જોયું તો રૂપાલી આવતી દેખાઈ. તેને થયું કે આજે તો તેની સાથે ઝઘડો જ કરી લેવો જોઈએ. એક તો તે પાંચ દિવસ પછી મળે છે અને પાછી એક કલાક મોડી. રૂપાલી આવી અને તેની પાસે બેસી ગઈ. કંઈ બોલી નહીં. 'કેમ, મોડા આવવાનું કારણ આપવું નથી? રવિન્દ્રએ સહેજ ગુસ્સાથી પૂછયું. 'મારે એક ગંભીર વાત કહેવાની છે' રૂપાલીએ સહેજ ઉદાસી સાથે કહ્યું. 'શું વાત છે ?' 'મારાથી તારી સાથે મેરેજ નહિ થાય' છેવટે રૂપાલીએ બોલી દીધું. 'વોટ? રવિન્દ્ર લગભગ ઊભો થઈ ગયો'. 'બેસી જા' રૂપાલીએ હાથ પકડીને તેને બેસાડયો. 'મને કહે તો ખરી કે આમ વચ્ચેથી સાથ છોડી દેવાનું કારણ શું છે? મારી કોઈ ભૂલ થઈ હોય તો...' 'તારી કોઈ ભૂલ નથી, કુદરતને આપણાં લગ્ન મંજૂર નથી.' 'અરે પણ આમાં તો આપણા બેની જ વાત છે, એમાં કુદરત કેવી રીતે ઘૂસી ગઈ? રૂપાલીએ ડાબા પગની સલવાર થોડી ઉપર કરી. 'આ જો.' રવિન્દ્રએ જોયું તો ત્યાં એક અર્ધા ઇંચ જેવડો સફેદ ડાઘ હતો.' 'નાનો સફેદ ડાઘ છે' રવિન્દ્રે બેદરકારીથી કહ્યું. 'તું સમજતો નથી, આ લ્યુકોડર્મા-કોઢનો ડાઘ છે.' 'તો શું થયું? આવા ડાઘ તો મેં ઘણાં સ્ત્રી-પુરુષમાં જોયા છે. તેને આપણા મેરેજ સાથે શું સંબંધ? 'એ વધી શકે છે, આખા શરીર પર ફેલાઇ શકે છે.' 'તો?' 'અરે, તું કેમ સમજતો નથી ? 'લગ્નમાં સમજવાનું શું?'  'તે વારસાગત છે અને આપણાં સંતાનોમાં આવી શકે છે અને મારે મારાં સંતાનોમાં આ ડાઘ જોઇતા નથી.' રવિન્દ્ર હસી પડયો, 'મંજૂર છે, આજે વચન આપું છું કે હું કોઇ દિવસ તારી પાસે બાળકની માગણી નહીં કરુંં અને તારે જો બાળક જોઈતાં હશે તો દત્તક લઈ આવીશું.' 'ના, મારે આવી જિંદગી જીવવી નથી' અને રૂપાલી ઊભી થઈને ચાલવા માંડી. રૂપાલી પણ બેચેન હતી, તે પણ રવિન્દ્રને પ્રેમ કરતી પણ તેને બીક હતી કે જો તેનું આખું શરીર સફેદ થઇ જાય તો કદાચ... અને આ કદાચ જ તેને ના પાડતું હતું... તેને રવિન્દ્રને મળવું હતું પણ મન મજબૂત કરીને બેસી રહી હતી, તે ઘરની બહાર પણ જતી નહીં. એક દિવસ તેણે પેપરમાં એક જાહેરાત વાંચી. 'હું એક યુવતીને પ્રેમ કરુંં છું, તેના એક પગ પર સફેદ ડાઘ છે. હું ફક્ત એ જ યુવતી સાથે લગ્ન કરવાનો છું અને તેના માટે આખી જિંદગી રાહ જોવા તૈયાર છું.' રૂપાલી રડી પડી પણ મન મજબૂત કરીને બેસી રહી, બીજે દિવસે ફરીથી એ જ જાહેરખબર અને પછી દરરોજ એ જ જાહેરખબર. હવે રૂપાલીથી રહેવાયું નહીં. તે રવિન્દ્રને ઘેર આવી, દરવાજો ખુલ્લો હતો. રૂપાલીને જોઇને તે હસ્યો. 'મને ખબર હતી કે તું આવીશ જ, એટલે આ દરવાજો ચોવીસ કલાક ખુલ્લો રાખતો હતો.' 'રવિ, મને કેમ આટલી સતાવે છે?' 'હું સતાવું છું કે તું? તને ખબર નથી કે મારી પાસે હવે પૈસા રહ્યા નથી.'   અને રૂપાલી તેને વળગી પડી.

__._,_.___

---

Posted by: imamdavadi@ymail.com

---

Reply via web post

•

Reply to sender

•

Reply to group

•

Start a New Topic

•

Messages in this topic (1)

World's Best forwarded emails...

Spread a word to join amdavadis4ever-subscribe@yahoogroups.com

To translate the posted material into your native/regional language,
please visit http://translate.google.com/

Like us on facebook: amdavadi amdavadi

Visit Your Group

• New Members 63

• Privacy • Unsubscribe • Terms of Use

.

__,_._,___