[amdavadis4ever] ઝૂલું છું જેમાં હું એ તારી ખાટ છે, માલિક સ મસ્ત વિશ્વ બનારસનો ઘા ટ છે Dr Sharad Thakar

 

Please use http://translate.google.com/ to translate this article to Language of your choice. ઝૂલું છું જેમાં હું એ તારી ખાટ છે, માલિક સમસ્ત વિશ્વ બનારસનો ઘાટ છે Dr Sharad Thakar ડો. દેસાઈએ ઓપરેશન પૂરુ કર્યું. વોશ-બેસિન પાસે જઈને લોહીથી ખરડાયેલાં ગ્લવ્ઝ ઉતાર્યાં. લીલા રંગનું ગાઉન કાઢીને ઓપરેશન થિયેટરની ખાલી પડેલી ટ્રોલી પર ફેંક્યું. મોં-માથા પરનાં કેપ-માસ્ક કાઢીને દૂર કર્યાં. પછી થિયેટરનું જાડા કાળા ગ્લાસનું સ્લાઇડિંગ ડોર ખોલીને તેઓ બહાર નીકળ્યા. મોટા વેઇટિંગ રૂમમાં ત્રીસેક માણસોનું ટોળું ચહેરાઓ પર ચિંતા ચોપડીને બેઠું હતું. ડો. દેસાઈએ પૂછ્યું, 'ક્યાં ગયા પેશન્ટનાં મમ્મી-પપ્પા?' એ સાથે જ જનુભાઈ ઊભા થયા, 'આ રહ્યો, સાહેબ.    કેમ છે મારા દીપકને?'  ડો. દેસાઈએ જમણા હાથની બે આંગળીઓ ઊંચી કરીને 'વી ફોર વિક્ટરીં'નું પ્રતીક બનાવીને સંકેત આપ્યો: 'ઓપરેશન ઇઝ સક્સેસફુલ. તમારો દીપક હવે ભયમુક્ત થઈ ગયો છે. તમે ખૂબ ચિંતા કરતા હતાને? દીપકની બીમારી ચિંતા કરવા જેવી જ હતી, પણ મારો આટલાં વર્ષોનો અનુભવ આજે રંગ લાવ્યો. દીપક ઇઝ આઉટ ઓફ ડેન્જર નાઉ.'  ઓરડામાં હાજર તમામ સ્ત્રી-પુરુષોના ચહેરાઓ પરથી ચિંતાનું કાળું ડિબાંગ વાદળ હટી ગયું. ઉઘાડ-ઉઘાડ થઈ ગયો. દીપકની માસીની પ્રતિક્રિયા સૌથી પહેલી પ્રગટ થઈ: 'હે દ્વારકાધીશ! તેં અમારી લાજ રાખી, મોરલીધર! મેં તારા દર્શનની માનતા રાખી હતી. પંદર દિવસમાં તારાં દર્શન કરવા હું આવી જઈશ.' ડો. દેસાઈની આંખો આ સાંભળીને જરાક પહોળી થઈ ગઈ. પાછલા અઢી કલાકનો ઓપરેશનનો થાક એ આંખોમાં તરવરી રહ્યો. આમાં દ્વારકાધીશ ક્યાંથી ટપકી પડ્યો?! એવું એ આંખોમાંથી પુછાઈ રહ્યું.  જમણા હાથે ઊભેલા દીપકના કાકાએ ઉપરની છતને જ આકાશ ગણીને બે હાથ જોડીને ઉચ્ચાર્યું, 'આ બધો પરતાપ મારા ભોલેનાથ ભગવાનનો. મેં તો બાધા રાખી'તી કે જો મારા ભત્રીજાની જિંદગી બચી જશે તો આખી જિંદગી નકોરડા સોમવાર કરીશ.'  ડો. દેસાઈની આંખોમાં લાલ દોરો ખેંચાયો. આ ભોલેનાથ વળી કઈ મેડિકલ કોલેજમાં ભણવા ગયા હતા? સાલું બોર્ડની એક્ઝામમાં પંચાણુ ટકા લઈને પાસ હું થયો, રાતભર જાગી જાગીને એમ.બી.બી.એસ. હું થયો, ત્રણ-ત્રણ વર્ષ ઓપરેશનો શીખીને તૂટી હું મર્યો અને અંતે જશ લઈ ગયા જટાશંકર?! આ કૈલાસધામ યુનિવર્સિટી વિષે આજે પહેલી વાર સાંભળ્યું!  ડો. દેસાઈએ માંડ માંડ મન પરનો સંયમ જાળવી રાખ્યો. આંખ આડા કાન કરી દઈને દીપકના પિતા મુકેશભાઈને કહ્યું, 'તમે આવો મારી સાથે. તમારા દીકરાના ઓપરેશન વિષે તમારી સાથે વિગતવાર ચર્ચા કરવી છે.' આ એક સામાન્ય બાબત છે. તમામ ડોક્ટરો ઓપરેશન પતી ગયા પછી દર્દીનાં સગાંવહાલાં સાથે એ ઓપરેશનમાં શું થયું તે વિષે સાદી સરળ ભાષામાં ચર્ચા કરતા હોછે. આવું કરવા પાછળનો આશય માત્ર એટલો જ હોય છે કે દર્દીનાં સ્વજનોના મનમાંથી ચિંતાનો બોજ હળવો થાય. ડો. દેસાઈ એમના કન્સલ્ટિંગ રૂમમાં ગયા. મુકેશભાઈ પણ એમને અનુસર્યા. ડો. દેસાઈએ ઓ.ટી.ની ઇન્ચાર્જ નર્સને સૂચના આપી, 'સિસ્ટર, આપણે દીપકનું બગડેલું આંતરડું કાપીને દૂર કર્યું તે ક્યાં છે? એ ટ્રેમાં લઈને અહીં આવો.'  નર્સ ટ્રેમાં સડેલા આંતરડાનો ટુકડો લઈને આવી. ડો. દેસાઈએ શરૂ કર્યું, 'મુકેશભાઈ, તમે ઓપરેશન કરતા પહેલાં મને પૂછતા હતાને કે તમારો દીકરો બચશે કે નહીં? અને મેં જવાબમાં તમને કહ્યું હતું કે પરિસ્થિતિ બહુ નાજુક છે. એક વાર દર્દીનુ પેટ ખૂલે એ પછી જ ખબર પડશે કે શું થશે. તમે આ જોઈ રહ્યા છોને? દીપકના આંતરડાનો આટલો ભાગ સડી ગયો હતો. એને ઓપરેશનથી કાઢી નાખવો પડ્યો છે. આવું ઓપરેશન કરવામાં જો જરાક ચૂક થઈ જાય તો દર્દીનુ મૃત્યુ જ થાય. આ તો મારો વર્ષોનો અનુભવ...'  ડો. દેસાઈ એમની યશોગાથા રજૂ કરે તે પહેલાં જ મુકેશભાઈ ગદગદ અવાજે બોલી ગયા, 'બધી કૃપા મારી અંબા માતની, સાહેબ!'  'હેં???' 'હા, સાહેબ! હું શું કહું તમને? મારી ઘરવાળી એટલે કે દીપકની માએ તો બાધા રાખેલી કે જો દીકરાનું ઓપરેશન વિના વિઘ્ને પતી જશે તો એ પગે ચાલીને ભદ્રકાળી માતાના મંદિરે દર્શન કરવા જઈ આવશે.' 'એમ? ક્યાં છે તમારી ઘરવાળી?' 'એ તો ઊપડી ગઈ માનાં દર્શન કરવાં. અત્યાર સુધીમાં તો એ અડધે પહોંચીયે ગઈ હશે.' દર્શન કર્યા પછી જ એણે પાણી પીવાની બાધા લીધી છે.'  'પણ ઓપરેશન તો પાંચ મિનિટ પહેલાં જ પૂરુ થયું. એ પહેલાં તમારી ઘરવાળી..?' મુકેશભાઈ હસ્યા: 'એ તો તમારા માટે હમણાં પૂરુ થયું સાહેબ, બાકી અમને તો પંદર મિનિટ પહેલાં જ નર્સ આવીને સમાચાર આપી ગઈ હતી કે બજરંગબલીની કૃપાથી તમારો દીકરો બચી ગયો છે. મેઇન ઓપરેશન પૂરુ થઈ ગયું છે. સાહેબ હવે પેટ બંધ કરવાના ટાંકા લઈ રહ્યા છે. તરત જ દીપકની મા રવાના થઈ ગઈ...' ડો. દેસાઈની આંખ શેરથાના લાલ મરચાં જેવી થઈ ગઈ. આગળ વાત કરવાનો મૂડ કપૂરની જેમ ઊડી ગયો. એમણે મુકેશભાઈને કહ્યું, 'સારું, તમે હવે બહાર બેસો. બાકીની સૂચનાઓ તમને સિસ્ટર આપી દેશે.'  મુકેશભાઈ ગયા કે તરત ડો. દેસાઈએ ઘંટડી મારી. પ્યૂન દોડી આવ્યો. ડોક્ટરે આર પાયેલા આવાજમાં આદેશ આપ્યો: 'ઓ.ટી.નાં સિસ્ટરને મોકલો મારી પાસે.'  નર્સ દોડી આવી: 'જી, સર!'  'શું જી ને હા જી?! આ બધું શું છે? દીપકનુ ઓપરેશન કોણે કર્યું?'  નર્સને હસવું ફૂટ્યું: 'તમે કર્યું. બીજા કોણે વળી?'  'દીપકનો જીવ કોણે બચાવ્યો? તમે પેશન્ટનાં સગાંઓને બહાર જઈને એવું કહ્યું કે બજરંગબલીની કૃપાથી..?'  ડો. દેસાઈની આંખોમાંથી તણખા ઝર્યા, 'સિસ્ટર! ડોન્ટ ટોક લાઇક એ ફૂલ! આમાં ભગવાનને શા માટે વચ્ચે લાવો છો? પેશન્ટનું ઓપરેશન કરવા માટે હનુમાનદાદા આવ્યા હતા? ગાઉન અને કેપ-માસ્ક ચડાવીને પૂરા અઢી કલાક મેં પરસેવો પાડ્યો એ તમને હનુમાનદાદાની મૂર્તિ પર ચડેલા તેલ જેવું લાગતું હતું? તમે મારા સ્ટાફ મેમ્બર થઈને મારી પ્રેક્ટિસને નુકસાન થાય તેવી હરકતો કરો છો? તમારે તો બહાર જઈને દર્દીનાં સગાંઓને એવું કહેવાનું હોય કે આ ઓપરેશન ખૂબ જ અઘરું હતું. જો અમારા સાહેબની જગ્યાએ બીજો કોઈ ડોક્ટર હોત તો પેશન્ટનો જીવ બચી શક્યો જ ન હોત વગેરે... વગેરે..! એને બદલે તમે બહાર જઈને હનુમાન ચાલીસા ગાઈ આવ્યાં?'  નર્સ શિયાવિયા થઈ ગઈ. એને સમજાયું નહીં કે એના સાહેબ આટલા બધા અકળાઈ કેમ ગયા છે! એ તો નાની હતી ત્યારથી આવું જ સાંભળતી આવી હતી કે મારનારો અને જિવાડનારો એકમાત્ર ઉપરવાળો છે. ડોક્ટરો એમનો કસબ અજમાવે છે, મહેનત કરે છે એ બધું સાચું, પણ છેવટે તો બધું ઈશ્વરને આધીન હોય છે. શું આ સત્ય ડો. દેસાઈના જીવનના સિલેબસમાં નહીં આવતુ હોય?! એ પછી ડોક્ટર બીજા દર્દીઓને તપાસવામાં ખોવાઈ ગયા, પણ એમનું મન કામમાં ચોંટતું ન હતું. એમની ભીતરે સમાંતર સવાલો ફૂટી રહ્યા હતા. આ દેશ ઊંચો ક્યારે આવશે? ક્યાં લગી આવી અંધશ્રદ્ધામાં આ દેશની પ્રજા સબડતી રહેશે? ભગવાને માણસને સર્જ્યો છે કે માણસે ભગવાનનું સર્જન કર્યું છે એ જ સમજાતું નથી. જો ખરેખર ઈશ્વર છે તો એના આટલા બધા અલગ-અલગ ચહેરાઓ શા માટે છે? અને આ ગમાર લોકો એવું માને છે કે ઈશ્વરની મરજી વગર પાંદડું પણ ફરકતું નથી, તો ભગવાન શું સાવ નવરો ધૂપ હશે કે આ સૃષ્ટિનાં કરોડો વૃક્ષોનાં અબજો-ખર્વો પાંદડાંનું ધ્યાન રાખી શકે? આ દીપકનું ઓપરેશન સફળ જશે કે નહીં તે ભગવાને નક્કી કર્યું? કે મારી ડિગ્રીએ, મહેનતે અને આવડતે? બે વાગ્યા સુધી ઓ.પી.ડી. પતાવીને ડો. દેસાઈ ઘરે પહોંચ્યા. ભૂખ તો મરી ગઈ હતી, તો પણ જમવા માટે બેઠા. પત્નીએ થાળી પીરસી. એમાં લાડુ જોયા અને એકાએક ડો. દેસાઈની ભૂખ જાગૃત થઈ ગઈ, 'અરે વાહ! આજે તો લાડુ બનાવ્યા છેને? આજે મારો જન્મદિવસ તો નથીને?' ડો. દેસાઈને લાડુ ખૂબ જ પ્રિય હતા. એમના બર્થડે પર ઘરમાં દર વર્ષે લાડુ બનાવવાની પરંપરા છેલ્લાં પાંત્રીસ વર્ષથી ચાલી આવતી હતી. પણ પત્નીએ ના પાડી, 'આજે તમારો જન્મદિવસ ક્યાં છે? આટલા મોટા ડોક્ટર થયા, પણ યાદ તો કશું રહેતું નથી. આજે ગણેશચતુર્થી છે. રસ્તાઓ પર આટલો શોર જામ્યો છે એય નથી સંભળાતો? જાવ, જમતા પહેલાં બાને પગે લાગી આવો.'  ડો. દેસાઈ બાજુના બેડરૂમમાં ગયા. પથારીમાં એમનાં સિત્યોતેર વર્ષનાં બીમાર માતુશ્રી સૂતાં હતાં. ડોક્ટર દીકરાને આવેલો જોઈને બા રાજી થઈ ઊઠ્યાં: 'આવી ગયો, બેટા? લાડુ ખાજે. તારા માટે જ ખાસ બનાવડાવ્યા છે. ગણેશજીને યાદ કરીને જમવા બેસજે. દીકરા, હું તો હવે ગમે ત્યારે દુનિયામાંથી ચાલી જઈશ, પણ તને એક વાત કહું? ભગવાન ઉપરની આસ્થા ક્યારેય છોડતો નહીં.' બાને શ્વાસ ચડી ગયો. થોડી વાર પછી ફરીથી એ બોલવા લાગ્યાં: 'દીકરા, મને સંતાન થતું ન હતું. એક દિવસ એક સાધુએ આવીને જમવાનું માગ્યું. મેં એને થાળી ભરીને ભોજન કરાવ્યું. એણે થેલીમાંથી ગણપતીજીની મૂર્તિ કાઢીને મને આપી. કહ્યું કે આની પૂજા કરજે, માઈ! તારી કૂખે પુત્ર અવતરશે. બેટા, એ પછી તારો જનમ થયો હતો. હું બેંતાલીસ વરસની હતી અને મા બની. આ બધો ઈશ્વરનો ખેલ છે, દીકરા!'    બા બોલતાં ગયાં, બોલતાં ગયાં, બોલતાં ગયાં. ડો. દેસાઈ નિ:શબ્દ બનીને સાંભળતા રહ્યા. આ વખતે એમને ન ગુસ્સો આવ્યો, ન અકળામણ થઈ. દિમાગમાં સઘળે શ્રદ્ધાપૂર્ણ ટાઢક પ્રસરી રહી હતી. આવું કેમ થયું તે જાણવા માટે ભોલેનાથને પૂછવું પડે! કે મા જગદંબાને? કે પછી જિતેન્દ્રિયં બુદ્ધિમતાં વરિષ્ઠમને?

__._,_.___

---

Posted by: Bhupendra Jesrani <jesranibd@yahoo.co.in>

---

Reply via web post

•

Reply to sender

•

Reply to group

•

Start a New Topic

•

Messages in this topic (1)

World's Best forwarded emails...

Spread a word to join amdavadis4ever-subscribe@yahoogroups.com

To translate the posted material into your native/regional language,
please visit http://translate.google.com/

Visit Your Group

• New Members 78
• New Links 1

• Privacy • Unsubscribe • Terms of Use

.

__,_._,___