[amdavadis4ever] આંધણ: દીક રી જન્મનું દુ:ખ, પણ દીકરી જ બ ની વૃદ્ધા વસ્થાનો સહ ારો Vandana Engineer

 

Please use http://translate.google.com/ to translate this article to Language of your choice. આંધણ: દીકરી જન્મનું દુ:ખ, પણ દીકરી જ બની વૃદ્ધાવસ્થાનો સહારો Vandana Engineer ખુલ્લી બારીમાંથી શારદાબા દૂર દૂર નજર કરી રહ્યાં. મનમાં ઉચાટ હતો, શું હશે? લાગે છે દીકરો જ હશે. આપણા કુટુંબમાં ચાર પેઢીથી પહેલે ખોળે દીકરો જ અવતરે છે ને વળી હેડ પણ કંઇ એવી જ હતી. ગામલોક કહેતું સરોજ વહુ તો 'હાથ-પગ દોરડી પેટ ગાગરડી.' જરૂર દીકરો જ જણશે. વિચારમાત્રથી મોઢું મલકાઇ ઉઠ્યું. લાપસીનું આંધણ ચૂલે ચઢાવ્યું. આડોસ-પાડોસમાંય સૌનું મોઢું મીઠું કરાવવું પડશેને. આ તો કુળદીપક! પાછી નજર બહાર ગઇ. વહુની બહેન જેવું કોઇ આવતું કળાયું. આંખો ઝીણી કરી તેમણે જોયું, લતા જ છે વહુની બહેન. હમણાં જ સમાચાર આપશે. તેમનું મોં ખીલી ઉઠ્યું. લતા બારણે આવી ઘડીભર હાંફતી ઊભી રહી. 'બોલ, દીકરો ને?' શારદાબા અધીરા થઇ ગયા. લતાનું મુખ પડી ગયું. 'ના બા, લક્ષ્મીજી પધાર્યા.' બાને ઝાટકો લાગ્યો.  ચૂલે મૂકેલું આંધણનું તપેલું ખાડામાં ઊધું વાળી દીધું. લતા પાછી ફરી ગઇ. ઘેર આવી તેણે મા તથા મોટીબહેનને સમાચાર આપ્યા. સરોજને લાગી આવ્યું. મારી પુત્રીના જન્મનો કોઇ હરખ નહીં. કંઇ નહીં, મારે હૈયે તો આનંદ છે, મારું લોહી, હાડમાંસ. તેનો હાથ દીકરીને માથે ફરી રહ્યો. અમીભરી આંખે તે નીરખી રહી. લાલચટક હોઠ, ગુલાબી વાન, રૂપકડું મુખ ને મુલાયમ ટચુકડા હાથ. આવકારની જગ્યાએ આવો તિરસ્કાર! સાંજે પતિ મહેશ તેને મળવા આવ્યો. દીકરીનું મુખ જોઇ તે હરખાયો, સરોજે ત્રાંસી આંખે નો઼ધી લીધું. દીકરીનું નિરીક્ષણ કરી તેણે પત્નીને પૂછ્યું, 'કેમ છે તબિયત?' 'સારી, પણ સવારે બાનું વર્તન..' તેણે જાણીજોઇને વાક્ય અધૂરું છોડ્યું. 'તું જો જાણે છે બાનો સ્વભાવ. મન પર નહીં લેવાનું.' મહેશે બોલ્યો. સરોજ વિચારી રહી, 'મા-દીકરો એક જ લાગે છે.' થોડી વારે તેણે વિદાય લીધી. સરોજનું અનુમાન સાચું જ હતું કારણ દિવસો પસાર થયા પણ સાસરેથી ના કોઇ સમચાર કે ના તેડું આવ્યું. પાડોશમાં રહેતી સખી મારફત તેને સમાચાર મળતા જ રહેતા. મહેશનું મન દીકરી તરફ ખેંચાતું હતું પરંતુ માની જોહુકમી આગળ તેનું કાંઇ ઉપજતું નહીં. પતિના અવસાન પછી બાએ મહેશને એકલે હાથે ઉછેરેલો. ખેતરમાં મજૂરી કરી દીકરાને ભણાવ્યો, ગણાવ્યો એટલે હવે તે માનો પડ્યો બોલ ઝીલતો. તેની આજ્ઞાનું કદી ઉલ્લંઘન નહોતું કર્યું.  આજ દીકરીને અસુખ હતું. દેશી ઓસડીયાં અજમાવી જોયા પણ દીકરીનું દર્દ ના મટ્યું. સરોજ દવાખાને પહોંચી. દાક્તર આવ્યા નહોતા. દૂર રસ્તા પર તેને લાગ્યું, મહેશ સાઇકલ પર પસાર થયો. ના, વહેમ હશે. ત્યાં પાછળ ઘંટડી રણકી.'શું થયું છે?' 'નાનીને અસુખ છે. રાત આખી રોઇ છે.' 'તું દાક્તરને બતાવી દે, હું દવા ઘેર આપી જઇશ.' સરોજને આટલા દુ:ખમાં પણ હરખનો અણસાર થયો. તેણે દવાનું કાગળીયું મહેશના હાથમાં પકડાવ્યું. ઘેર જઇ તેણે માને વાત કરી. કદાચ જમાઇ આવશે. ત્યાં તો તેની પાડોશી ઉષા દોડતી આવી દવાની બાટલીઓ સરોજને આપી ગઇ. 'મહેશભાઇએ મોકલાવી છે.' માનો જ ડર.  છ મહિના વીતી ગયા. તેના પિતા એક વાર વેવાણને મળવા જઇ આવ્યા. પાછા ફર્યા ત્યારે પગમાં જોમ નહોતું. મા પાણીનો પ્યાલો લાવી. 'શું કહ્યું વેવાણે?' 'હમણાં તમારે ઘેર જ રાખો.' 'ને જમાઇ?' 'એ તો કાંઇ બોલ્યા જ નહીં.' બાપુજીનો સાદ ગળગળો થઇ ગયો. 'તમે કહ્યું નહીં આમાં સરોજનો શું વાંક?' 'ઘણું કહ્યું, પણ વેવાણ તો બસ... ને જમાઇ ઊભા થઇ બહાર જતા રહ્યા.' બાપુજીએ ઝભ્ભાથી આંખ લુછી. સરોજે મન કઠણ કરી કંઇ પ્રવૃત્તિ કરવાનું નક્કી કર્યું. સદનસીબે ગામની આંગણવાડીમાં નોકરી મળી ગઇ. તેણે બેબીનું નામ રાખ્યંુ સાધના. જીવનમાં બધો જ આનંદ, ઉમંગ ત્યજી તેણે માત્ર દીકરીના ઉછેર ઉપર ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું. વર્ષો વીત્યા. સાધના શહેરની હોસ્ટેલમાં રહી ભણતી હતી. તેની તેજસ્વી કારકિર્દીને લીધે સ્કોલરશિપ મળી અને તે ડોક્ટર બની ગઇ. દાક્તરી પાસ કર્યાના સમાચાર આવ્યા કે તે હરખઘેલી થઇ ગઇ. સાંજે ઓસરીમાં હીંચકા પર તે ઝુલતી હતી. મનમાં આનંદ હતો પણ હૃદયમાં દર્દની એક ટીસ હતી. અચાનક મેઘ તૂટી પડ્યો. આવી જ મેઘલી સાંજે તે મહેશને વડલાના ઝાડ તળે મળી હતી ને! સરોજના ગાલ પર આ ઉંમરે પણ લાલી ફરી વળી.  સાધનાને શહેરની હોસ્પિટલમાં કામ મળી ગયું. શનિ-રવિ તે મા પાસે આવતી. આજ રજાનો દિવસ હતો. સરોજે દીકરી માટે ભાવતી વાનગીઓ બનાવી હતી. ત્યાં જ ગામની ઇસ્પિતાલમાંથી તેડું આવ્યું. કોઇ દર્દીને હાર્ટ એટેક આવ્યો હતો ને તાત્કાલિક સારવારની જરૂર હતી. સાધના ઝટપટ ઇસ્પિતાલ પહોંચી. તાત્કાલિક ભારે ઇન્જેક્શન આપી તેણે સારવાર ચાલુ કરી દીધી. દર્દીનો જીવ બચી ગયો. બીજા પરીક્ષણો કરી સ્ટેન્ટ મૂકવાની જરૂર તેને જણાઇ. બધી વ્યવસ્થા કરી દીધી. ઘેર આવી તેણે માને કહ્યું, 'આજ મહેશભાઇનો જીવ બચી ગયો. જો તાત્કાલિક સારવાર ના મળી હોત તો...' 'શું નામ કહ્યું મહેશ? તારા પિતા તો નહીં?' સાધનાને પિતાનું નામ તો ખબર હતી પણ કદી જોયા નહોતા.' 'ચાલ આપણે જઇએ.' સરોજે લગભગ દોટ જ મૂકી. સાધનાએ કહ્યું, 'મા તું ગભરા નહીં. તેમને કોઇ જોખમ નથી.' બંને આઇસીયુ વોર્ડ પાસે પહોંચ્યાં. સરોજે સાસુમાને બેઠેલાં જોયા. કૃષ કાયા, મુખ પર ચિંતા, ઉદાસી! ક્યાં ગયો એમનો રૂઆબ! 'બા..' તેને ગળે ડૂમો બાઝી ગયો. બાએ ભીની આંખો લૂછી. 'બેટા, તું સરોજ?' 'હા બા, ને આ તમારી દીકરી.' શારદાબા સાધનાને ભેટી પડ્યાં.   'માફ કરજે બેટા, મારી ઉદ્ધતાઇ, મમતને કારણે મેં તમને બહુ દુ:ખી કર્યાં. તું તારા બાપ ને માની બંનેની સાધનાનું ફળ છે. મારો દીકરો પણ તમને યાદ કરી મનમાં બળતો રહ્યો છે. આવી જાઓ મા-દીકરી આપણે ઘેર આજે જ. હું ઘેર જઇ લાપસીનું આંધણ ચડાવું છું. આજ મારી લક્ષ્મી ઘેર પધારે છે. આપણે બધાય સાથે બેસી જમશું.' સાધના જોઇ રહી. 'દીકરી, તું તો દીકરાથીય વિશેષ છો. આજ દેવદૂત બની મારા દીકરાનો જીવ બચાવ્યો.' બાની આંખમાં આંસુ છલક્યા. સાધનાએ દુપટ્ટાથી બાના આંસુ લૂછ્યાં ને ભેટી પડી. આજ એ દાદીનો પ્રેમ પામી હતી.

__._,_.___

---

Posted by: Bhupendra Jesrani <jesranibd@yahoo.co.in>

---

Reply via web post

•

Reply to sender

•

Reply to group

•

Start a New Topic

•

Messages in this topic (1)

World's Best forwarded emails...

Spread a word to join amdavadis4ever-subscribe@yahoogroups.com

To translate the posted material into your native/regional language,
please visit http://translate.google.com/

Visit Your Group

• New Members 82
• New Links 2

• Privacy • Unsubscribe • Terms of Use

.

__,_._,___